Markaðsmál

Uppáhaldsóvinur minn, Philippe Starck, er sífellt að snúa á mig og fá mig til að líka betur við sig. Starck hefur verið á hinum pólnum við mig frá því ég var í Listaháskólanum. Hann er frummynd ofurhönnuðarins og ein fyrsta hönnunarsúperstjarnan. Hann hefur hannað einn flottasta hlut í heimi — sítrónupressu sem lítur út eins og geimskip úr War of the worlds — sem er jafnframt vita gagnslaus sem slík. Þar steytir okkur líka saman.

Ég hef líka gist á hóteli sem hann hannaði, þar sem maður þurfti að halla sér næstum alveg upp að seglinum til að geta nýtt lýsinguna á baðherberginu og hlaupa út úr sturtunni frá ísköldu vatninu, því það var ekki hægt að kveikja á sturtunni án þess að standa alveg inni í klefanum.

Á sem einfaldastan hátt: Hann er pjúra “form over function”. (Gegnsæu stólarnir hans eru samt töff. Ég væri alveg til í nokkur eintök.)

Starck kom mér síðast á óvart þegar hann sagði í viðtali að það hryggði hann hve hönnun hans væri dýr. Markmiðið hafi alltaf verið að höfða til almennings — að fjöldaframleiða og vera ódýr. Það snerti við mér.

Í lok marsmánaðar lét hann m.a. hafa þetta eftir sér:

“I was a producer of materiality and I am ashamed of this fact.”

“Everything I designed was unnecessary.”

“In future there will be no more designers. The designers of the future will be the personal coach, the gym trainer, the diet consultant.”

Hér er viðtalið sjálft.