Vill einhver fleiri greinarmerki?
Ég var að kynnast nýju greinarmerki um daginn og gott ef ég er ekki bara strax orðinn svolítið skotinn. Reyndi svo að lesa mér meira til um það áðan og komst að því að merkið er eldri en tvævetur og hefur aldrei almennilega fest sig í sessi.
Merkið sem um ræðir er sýnt á myndinni hér til hliðar og er speglað spurningamerki (ekki á hvolfi, það er annað). Hugmyndin, sem kom fram á 19. öld, var að nota það sem kaldhæðnimerki — til að gefa til kynna að setningu bæri að skilja á annan hátt en hún er skrifuð. Í bókinni sem kaldhæðnimerkið var kynnt í var einnig reynt að koma fleiri merkjum að, sbr. vafamerki, ástarmerki o.fl..
Ég varð mikið skotinn en er ekki alveg jafn viss lengur. Jú, merkið er vissulega langtum betra en broskallar og öll sú leikfimi með sviga en vinnur það kannski á móti kaldhæðninni að benda sérstaklega á að um kaldhæðni sé að ræða?
Það er einmitt það sem rætt er í greininni Introducing the long-awaited sarcasm point. Reyndar er merkið þar upphrópunarmerki á hvolfi, en lógíkin er sú sama.
Í aðra höndina er spurningin hvort hinu ritaða máli sé greiði gerður með því að auka orðaforða þess, að bæta í merkjaflóruna og þar með að fá fíngerðari texta. Setja ástleitinn hljóm í setningu með einu greinarmerki. Eða einmitt kaldhæðni í fullkomnlega eðlilega setningu með öðru.
Í hina höndina veltir maður fyrir sér hvort fínleiki tungumálsins liggi ekki einmitt í hinu ósagða. Á milli línanna. Einhverjir munu alltaf fara á mis við það, en er það ekki einmitt ánægjan í skilningnum?
Fleiri greinarmerki? Fjölbreytni og skemmtilegheit í textagerð? Eða drepur það textann — eins og brandara sem þarf að útskýra?
