Að hnýta hinn fullkomna bindishnút
Þegar ég hugsa um bindishnúta, þá er tvennt sem ég hef ímugust á. Annars vegar er það þegar bindið nær langt upp eða niður fyrir buxnastrenginn, hins vegar skakkir og ljótir bindishnútar.
Sjálfur þyki ég binda ágæta bindishnúta ? kannski er það eitthvert örskátagen frá því ég var í ylfingunum. En ég var að læra að það er hægt að gera enn betur. Timothy Ferris lærði þetta í skóla og réttir kyndilinn áfram núna, fimmtán árum seinna.
október 28th, 2007 at 20:31
Þegar maður hugsar út í það þá er bindi eitthvert það heimskulegasta prjál sem hugsast getur. Þetta er ekki hálsmen, heldur engu saman, lafir eins og illa gerður hlutur framan á manni og minnir helst á snöru.
Hver fann þetta upp!?!
október 29th, 2007 at 9:10
Það er í sjálfu sér ekki erfitt að ímynda sér uppruna bindisins ? ég ætla að það tengist hálsklútum og mögulega að halda saman hálsmálum áður en hnapparnir komu til sögunnar.
Þetta er samt alveg rétt hjá þér, þar sem ekkert af notagildinu lifir eftir í bindinu (hvað þá slaufunni!).
Enda forðast ég að nota bindi. Er meira að segja búinn að einfalda jakkafatastílinn í allt svart ? líka bindið þegar svo stendur á. Miklu fljótlegra að velja hluti saman.